هیچکس نگوید رأی منٍِِ تنها چه تأثیری دارد. گاهی یک رأی یا چند رأی، در سرنوشت یک کشور اثر می گذارد.
خطبه ها

خطبه نماز جمعه/ خطیب: آیت الله دکتر رمضانی امام و مدیر مرکز اسلامی هامبورگ /22 اردیبهشت 96 / نیمه شعبان / اعتقاد به منجی در ادیان ابراهیمی

جامعه بشری در طول تاریخ از سرمایه ای بزرگ به نام اعتقاد و باور به مُنجی و مصلح جهانی برخوردار بوده است. این اعتقاد همواره امید و نشاط را در زندگی افراد زنده نگه داشته است. بر همین اساس حتی در ادیان غیر ابراهیمی به نوعی این اعتقاد و باور برای تقابل با ناامیدی و یأس از زندگی و برای رسیدن به آینده ای روشن با محوریت «عدالت» وجود داشته است. اسلام نیز به عنوان یکی از بزرگ­ترین ادیان الهی، اعتقاد به منجی را مورد تأیید و تأکید قرار داده است. در این راستا قرآن کریم وعده می دهد که: «وَ لَقَدْ کَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ»[1] به همین دلیل بشریت روزی را انتظار می کشد که از درماندگی، گرفتاری و بحران های مختلف نجات یابد. البته مقوله نجات به معنای رها شدن از وضعیت نامطلوب و یا خلاصی یافتن از ستم و خشونت، درباره بعضی از پیامبران به عنوان سنت الهی در قرآن کریم ذکر شده است، مانند نجات حضرت نوح از غرق شدن در آن طوفان بزرگ[2]، نجات حضرت لوط از شهری که مردمان آن آلوده به ناپاکی بودند[3] و نجات بنی اسرائیل از چنگ فرعونیان[4] و ... آنچه که از مجموع این نوع آیات استفاده می شود اینست که عده ای که شایستگی و آمادگی پاکی را داشتند نجات یافتند و آنان که شایسته زندگی پاک و سالم نبودند، هلاک و نابود شدند. قرآن نجات نهایی را به عنوان سنت الهی به عنوان یک حق مسلم یادآوری کرده و می فرماید: «كَذَلِكَ حَقًّا عَلَيْنَا نُنْجِ الْمُؤْمِنِينَ».[5] اعتقاد به منجی جهانی در بسیاری از ادیان وجود دارد، از«سوشیانت» موعود آیین زرتشت گرفته تا....