۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۵

مراسم معنوی اعتکاف ۲۰۱۶ در مرکز اسلامی هامبورگ

مسجد جامع امام علی علیه السلام هامبورگ، همزمان با فرارسیدن ایام البیض ماه مبارک رجب، پذیرای خیل‌کثیری از خلوت نشینان انس الهی بود که برای شرکت در دوازدهمین دوره برگزاری مراسم معنوی اعتکاف رنج سفر را بر خود هموار نموده بودند.

گزارش مراسم معنوی اعتکاف ۲۰۱۶ در مرکز اسلامی هامبورگ 

مهم‌ترین راه عبادت خلوت و پرهیز از کثرت است. هرچه انسان از کثرت فاصله داشته باشد، در عبادت کامیاب‌تر است. شب و مخصوصاً سَحَر، که بسیاری از مردم خوابند و کثرتی مزاحم کسی نیست، برای رازگویی با ذات اقدس الهی بسیار مناسب است، لذا فرمود: «انَّ ناشئةَ اللَّیْلِ هِیَ اَشَدّ وَطْئاً وَ اَقْومُ قیلاً». جریان اعتکاف نیز برای همین منظور پیش بینی و طراحی شده است. اعتکاف، بستری مناسب برای اندیشه و فکر است. اعتکاف فرصتی برای پرورش روح و جان است. کسانی که رغبت به اعتکاف دارند «شَوْقَاً اِلَی الثَّوابِ» است نه «خَوْفاً مِنَ الْعِقابِ». اعتکاف برای آن ست که اولاً دل‌های بی زیور آرایش پیدا کند، و ثانیاً دل‌های ناآرام، آرام بشود.
مسجد جامع امام علی علیه‌السلام هامبورگ، همزمان با فرارسیدن ایام البیض ۱۳، ۱۴ و ۱۵ ماه مبارک رجب برابر با ۲۱ تا ۲۳ ماه آپریل ۲۰۱۶، پذیرای خیل کثیری از خلوت‌نشینان انس الهی بود که برای شرکت در دوازدهمین دوره برگزاری مراسم معنوی اعتکاف رنج سفر را بر خود هموار نموده بودند. در مراسم اعتکاف امسال مسلمانان با ملیت‌های گوناگون و از کشورهای مختلف اروپایی از جمله: هلند، بلژیک، سوئد، ایتالیا، فرانسه، انگلستان، اتریش، لهستان و نیز از شهرهای مختلف آلمان حضور داشتند که استقبال جوانان بیش از هر چیز چشمگیر بود. 
در مراسم اعتکاف امسال ۳۵۰ نفر ثبت نام کرده بودند که به علّت محدودیت فضای اعتکاف از بین آنها ۱۸۰ نفر به قید قرعه برای شرکت در این مراسم انتخاب شدند. 

مرکز اسلامی هامبورگ در این ایام برای معتکفین برنامه‌های متنوّعی را تدارک دیده بود که از آن جمله می توان به جلسات سخنرانی، بیان احکام، پرسش و پاسخ به سؤالات، تشکیل حلقه های معرفت دینی به زبان های مختلف، تلاوت دو جزء قرآن در دو نوبت صبح و عصر، مداحی، برگزاری مراسم ویژه شب وفات حضرت زینب (س) و نیز برگزاری اعمال امّ داود، اشاره نمود.
در شامگاه اولین روز اعتکاف که مصادف با برنامه شب جمعه مرکز بود، مراسم قرائت دعای کمیل و سخنرانی برگزار گردید. در این مراسم آیت الله رمضانی، امام و مدیر مرکز اسلامی هامبورگ به ایراد سخنرانی پرداختند. ایشان از مراسم معنوی اعتکاف به عنوان نوعی رابطه انسان با خود یاد کرده و افزودند: اسلام در صدد است چند نوع رابطه را در مورد انسان اصلاح کند. 1. رابطه انسان با خدا 2. رابطه انسان با خود 3. رابطه انسان با دیگران 4. رابطه انسان با محیط زیست 5. رابطه بین‌المللی. اگر این رابطه‌ها اصلاح نشود، انسان به سعادت و کمال نمی‌رسد. حضرت امام باقر(ع) فرمودند: « بنی الإسلام علی خمس علی الصّلاة و الزّکاة و الصّوم و الحجّ و الولایة » اسلام بر پنج امر بنا شده است: بر نماز (رابطه انسان با خدا)، زکات (رابطه انسان با دیگران) و روزه (رابطه انسان با خود)، حج (رابطه با بین‌المللی) و ولایت(رابطه ولایی با ولیّ الله). 
در روایات ما تاکید شده است که انسان باید با خود خلوت داشته باشد. مگر می شود انسان ادعای دوستی با خدا را داشته باشد ولی با او خلوتی نداشته باشد. در روایتی از امام صادق (ع) نقل است که فرموده‌اند: «السعید من وجد فی نفسه خلوة یشغل بها» خوشبخت آن کسی است که برای خود خلوت دارد و در آن خلوت به خودش مشغول است. ما بعضی از اوقات برای دیگران و حتی کارهای غیرضروری وقت صرف می کنیم، اما برای اینکه درباره خود فکر کنیم، فرصتی را اختصاص نمی‌دهیم و یا بسیار کم درباره او اندیشه می کنیم.
اعتکاف فرصت مناسبی است که انسان در مورد خود به شکل جدّی فکر کند و نقایص و کاستی‌ها را مورد توجه قرار دهد و درصدد تقویت نکات مثبت باشد. همه پیامبران برای نیز بر این خودشناسی تاکید داشته‌اند همان‌گونه که  حضرت عیسی(ع) در نصایح خود فرموده‌اند « اِعرِف نفسَک ایّها العزیز». ارسطو نیز به شاگران خود توصیه می کرد که : «خود را بشناسید»
رئیس اتحادیه اروپایی علما و تئولوگ های شیعه در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به ابعاد مختلف وجودی انسان، توجه به دو بعد روح و جسم را برای رسیدن به کمال و سعادت بشری مورد تاکید قرار داده و افزودند: انسان موجودی دو بعدی است 1. روح 2. جسم.  رابطه روح با بدن باید طوری باشد که روح مدیریت بدن را بر عهده داشته باشد و بدن باید تحت تدبیر روح قرار گیرد و اعضاء و جوارح انسان باید مورد تربیت قرار گیرند. به عنوان مثال انسان به وسیله زبان خود هم می تواند حرف‌های خوب بزند و قرآن بخواند و ذکر خدا را داشته باشد و هم می تواند حرف‌های زشت بر زبان جاری کند و خدای نکرده دروغ و تهمت و دشنام و غیبت داشته باشد. لذا زبان باید تربیت شود. چشم نیز که پنجره قلب است، باید تربیت شود. بشر مملوّ از استعداد است که باید این استعدادها را به شکوفایی برساند.

انسان وقتی متولد می شود، اوصافی چون حکمت، علم، عرفان، ادب و مانند آن را بالقوّه داراست و باید آن قوّه و استعداد را با شیوه های مناسب تربیت کند. با توجه به اینکه ساختار وجودی انسان از مادّه و معناست، دارای گرایش های حسّی، معنوی و یا گرایش های مقدّس است؛ چه اینکه از توانش ها و بینش‌ها نیز برخوردار است و امروزه برخی یکی از آن سه و یا دو مورد و یا هر سه را پذیرفته‌اند. لذا گرایش‌ها ، توانش ها و بینش‌ها در همه انسان‌ها به عنوان یک امانت قرار داده شده است. از این‌رو یکی از معانی رابطه با خود در حقیقت پیوند دادن گرایش‌ها، توانش ها و بینش‌ها به یکدیگر است و انسان باید بتواند مجموعه این ظرفیت‌ها و استعدادها را به هم گره و پیوند بزند. 
همچنین لازم به یادآوری است که همه انسان‌ها حبّ به ذات دارند و لذا همه به نوعی دنبال رسیدن به کمال هستند و بسیار روشن است که آدمی باید پلکان کمال را به تدریج طی کند و چنین سالکی هرچه بالاتر رود به پله های محکم‌تری نیازمند است. چون اگر از پلّه اول افتاد اتفاقی برای او نمی‌افتد ولی اگر بالا رود و از پله های بالاتر سقوط کند، بیشتر صدمه می بیند لذا برای پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله که اشرف مخلوقات و سرآمد آنهاست، نماز شب و تهجّد واجب شمرده شده تا به مقام محمود و شفاغت دست یابد و پیامبر(ص) در این جایگاه می گوید: خدایا من حق معرفت و عبادت تو را به درستی اداء نکرده ام « وَ مَا عَبَدْنَاکَ حَقَّ عِبَادَتِکَ وَ مَا عَرَفْنَاکَ حَقَّ مَعْرِفَتِکَ » و در جای دیگر فرمود که تو فقط ثناگوی به تمام معنا هستی.
امروز شما معتکفین می توانید این طور با خدای خود مناجات داشته باشید که : خدایا تو به ما توفیق دادی که تو را بشناسیم (بِکَ عَرَفتُک) و نام زیبایت را صدا بزنیم. خدایا این گناهان من بوده است که مرا از تو جدا کرده است امّا تو خودت واسطه شفاعت بودی و خودت ما را به سوی خود دعوت کردی. خدایا از تو سپاس‌گزاریم که ما را با قرآن و اهل‌البیت(ع) آشنا کردی. خدایا ما هیچ کاری نمی‌توانیم انجام دهیم مگر به توفیق تو. « إِلَهِی إِنْ لَمْ تَبْتَدِئْنِی الرَّحْمَةُ مِنْکَ بِحُسْنِ التَّوْفِیقِ فَمَنِ السَّالِکُ بِی إِلَیْکَ فِی وَاضِحِ الطَّرِیقِ » خدایا آمدیم که به تو نزدیک شویم و غیر از تو کس دیگری را پیدا نکرده‌ایم که « اَنَّ الِراحِلَ اِلَیْکَ قَریبُ الْمَسافَةِ وَ اَنَّکَ لا تَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِکَ إلاّ اَنْ تَحْجُبَهُمُ الا عمال دُونَکَ »
شایان ذکر است در طول مراسم اعتکاف حجّت الاسلام والمسلمین دکتر ترابی مدیر آکادمی اسلامی، حجّت الاسلام والمسلمین حیدری امام مسجد حضرت بلال (ره)، حجّت الاسلام و المسلمین انصاری، مسئول امور فرهنگی مرکز، حجّت الاسلام والمسلمین هاشمیان و حجّت الاسلام والمسلمین ایران‌منش به ایراد سخنرانی و تشکیل حلقه های معرفت پرداختند. همچنین فضلای ارجمند آقایان حائری شیرازی،  آل بتول و شیخ محمد محسن  و نیز سرکار خانم جهانگیری ضمن حضور در حلقه‌های کسب معرفت به سؤالات مخاطبین خود پاسخ دادند.
در عصر روز پایانی اعتکاف، مراسم پرفیض و با شکوه اعمال امّ داود برگزار گردید. این برنامه از ساعت ۱۴:۳۰ آغاز گردید و از ساعت ۱۶ به بعد، همه حضّار اعم از پیر و جوان، زن و مرد با شور و شوق تمام این اعمال را اعم از تلاوت قرآن کریم و ادعیه مذکوره با شور و حال خاصی قرائت کردند. این حس و حال معنوی در لحظات پایانی برنامه به اوج خود رسید و چنان در فضای مسجد جامع امام علی (ع) پیچید که قابل وصف نبود. بی شک دستاورد معنوی این برنامه برای معتکفین تا مدّت‌ها باقی خواهد ماند و آنان را برای درک ماه مبارک رمضان و شب های قدر آماده خواهد نمود

1352 مرتبه بازدید
خطبه ها

نماز جمعه/ خطیب: آیت الله دکتر رمضانی امام و مدیر مرکز اسلامی هامبورگ / تاریخ: 13.04.2018 مطابق با 24 فروردین 97 / درسهائی از قرآن (13) « شکر 1 »

اهمیّت موضوع شکرگزاری از منظر قرآن اهمیّت موضوع شکر به حدّی است که فقط در قرآن کریم حدود 70 مرتبه مادّه «شکر»[1] به کار رفته است، و در بسیاری از این موارد شکر لازم و واجب دانسته شده، و به عنوان یک ارزش اخلاقی و انسانی مورد توجّه قرار گرفته است. البته باید توجّه داشت که مفهوم شکر به دقت و تأمّل بیشتری نیازمند است، و نمی توان آن را از مفاهیم بسیار روشن برشمرد. زیرا موارد و مصادیق شکر و انواع و اقسام آن، و ارتباط آن با خدا و انسان اقتضاء می کند دربارۀ آن دقت بیشتری صورت گیرد.معانی شکر راغب اصفهانی در کتاب معروف خود در معنای این مادّه می نویسد: «شکر به معنی تصوّر نعمت و اظهار و ابراز آن است».[2] و در کتاب دیگر خود نوشته است: «شکر در اصل از ماده «کشر» به وزن کشف بوده که به معنی ابراز و اظهار است. لذا «دابة شکور» به حیوانی می گویند که هرگاه مراقبت کافی از آب و علف او کنند، روز به روز چاق تر می شود. و فردی گفته است اصل و ریشۀ آن از «عین شکراء» به معنی چشمه پر آب است».[3] بنابراین شکر به معنی پر شدن وجود انسان از یاد بخشندۀ نعمت ها است.